Perspectief #02 · Transformatie
De stuurgroep waar niemand op zat te wachten en die het programma overeind hield
Geen bureaucratie, maar de plek waar onenigheid, knelpunten en besluiten eindelijk een plek krijgt om opgelost te worden.
Een programma met sterke uitvoering maar zonder eigenaar voor besluiten zal afdrijven, hoe goed het plan ook is.
Een programma kan uitstekend worden uitgevoerd, maar zonder duidelijke verantwoordelijkheden over besluiten raakt het alsnog van koers — hoe goed het plan ook is.
Het programma dat mij het meest is bijgebleven, had geen probleem met de uitvoering. Het technische team was uitstekend, het plan deugde en de mijlpalen waren realistisch. Wat ontbrak, was een plek waar verschillen van inzicht tussen de opdrachtgevers daadwerkelijk konden worden opgelost.
Drie leiders van bedrijfsonderdelen hadden ieder een legitieme, maar net iets andere opvatting over wat de transformatie moest bereiken. Geen van hen had ongelijk. Maar er was geen plek waar die verschillen moesten worden beslecht in plaats van alleen besproken. Daardoor stuurde ieder, vaak ongemerkt, het deel van het programma waarop hij invloed had in de richting van zijn eigen visie. Zo probeerde één programma uiteindelijk drie verschillende strategieën tegelijk uit te voeren.
We richtten daarom een stuurgroep in met een duidelijk mandaat om besluiten te nemen. Geen stuurgroep die bijeenkomt om presentaties door te nemen, maar een groep die daadwerkelijk keuzes maakt, belangen tegen elkaar afweegt en daar ook verantwoordelijkheid voor draagt.
Aanvankelijk voelde dat als een extra bestuurlijke laag in een programma dat juist behoefte had aan meer snelheid. Het tegendeel bleek waar. Zodra verschillen van inzicht een vaste plek kregen om te worden beslecht, werkten ze niet langer via omwegen door in steeds nieuwe wijzigingen van de scope. Het programma kreeg weer een duidelijke koers — en kon die ook vasthouden.
Goed bestuur vertraagt een transformatie niet. Het ontbreken ervan doet dat wel — vaak lange tijd en bijna ongemerkt, totdat iemand zich afvraagt waarom er eigenlijk zo weinig wordt afgemaakt.